• magdanever

<!-- Περιγράψτε το magdanever εδώ. --> ======The translation is not complete. It needs editing. ======

greek translation of http://theanarchistlibrary.org/HTML/Renzo_Novatore__I_Am_Also_a_Nihilist.html [από (N) 1:45μμ, Σάββατο 29 Ιανουαρίου 2011]

Είμαι επίσης μηδενιστής - Renzo Novatore

I

Είμαι ατομικιστής επειδή είμαι αναρχικός. και είμαι αναρχικός επειδή είμαι μηδενιστής. Αλλά επίσης κατανοώ τον μηδενισμό με τον δικό μου τρόπο...

Δεν με νοιάζει αν είναι Βόρειος ή Ανατολίτικος, ούτε αν έχει ή όχι ιστορική, πολιτική, πρακτική παράδοση, ή θεωρητική, φιλοσοφική, πνευματική ή διανοητική. Αυτοαποκαλούμαι μηδενιστής επειδή ξέρω ότι μηδενισμός σημαίνει άρνηση.

Άρνηση κάθε κοινωνίας, κάθε πίστης, κάθε κανόνα και κάθε θρησκείας. Αλλά δεν λαχταρώ τη νιρβάνα περισσότερο απ' ό,τι λαχταρώ τον απελπισμένο και αδύναμο πεσσιμισμό του Σοπενχάουερ, που είναι χειρότερος από τη βίαιη απάρνηση της ίδιας της ζωής. Ο δικός μου είναι ένας ενθουσιώδης και διονυσιακός πεσσιμισμός, σαν φλόγα που καίει την οργιαστική ζωτικότητά μου, που περιγελά κάθε θεωρητική, επιστημονική ή ηθική φυλακή.

Και αν αποκαλώ τον εαυτό μου ατομικιστή αναρχικό, εικονομάχο και μηδενιστή, είναι ακριβώς επειδή πιστεύω ότι σ' αυτές τις λέξεις υπάρχει η ύψιστη και πιο ολοκληρωμένη έκφραση της ηθελημένης και παράτολμης ατομικότητάς μου που, σαν τα φουσκωμένα νερά του ποταμιού, θέλει να επεκταθεί, διαρκώς σαρώνοντας κάθε ανάχωμα και φράχτη μέχρι να συγκρουστεί με ένα γρανιτένιο βράχο, που με τη σειρά του θα σπάσει και θα κομματιαστεί. Δεν απαρνούμαι τη ζωή. Την εξυμνώ και την τραγουδώ.

II

Όποιος απαρνείται τη ζωή επειδή νιώθει ότι δεν έχει τίποτα παρά πόνο και θλίψη και δεν βρίσκει μέσα του το ηρωικό κουράγιο θα αυτοκτονήσει είναι —κατά τη γνώμη μου— φοβερά δήθεν και ανίκανος. όπως κάποιος είναι ελεεινά κατώτερο ον αν πιστεύει ότι το ιερό δέντρο της ευτυχίας είναι ένα περίπλοκο φυτό πάνω στο οποίο όλοι οι πίθηκοι θα σκαρφαλώσουν στο κοντινό ή μακρυνό μέλλον, και ότι τότε η σκιά του πόνου θα διωχθεί από τα φωσφορίζοντα πυροτεχνήματα του αληθινού Καλού...

III

Η ζωή —για μένα— δεν είναι ούτε καλή ούτε κακή, ούτε θεωρία ούτε ιδέα. Η ζωή είναι μια πραγματικότητα, και η πραγματικότητα της ζωής είναι ο πόλεμος. Για κάποιον που είναι γεννημένος πολεμιστής η ζωή είναι πηγή χαράς, για άλλους είναι μόνο πηγή ταπείνωσης και λύπης. Δεν απαιτώ πλέον ξέγνοιαστη χαρά από τη ζωή. Δεν θα μπορούσε να μου τη δώσει και δεν θα ήξερα πλέον τι να την κάνω τώρα που πέρασε η εφηβεία μου...

Αντ' αυτού απαιτώ να μου δώσει την διεστραμμένη χαρά της μάχης, η οποία μου δίνει τους πικρούς σπασμούς της ήττας και τα αισθησιακά ρίγη της νίκης.

Ηττημένος στη λάσπη ή νικητής στον ήλιο, εγώ υμνώ τη ζωή και τη λατρεύω!

Δεν υπάρχει ανάπαυλα για το αντάρτικο πνεύμα μου παρά μόνο στον πόλεμο, όπως ακριβώς δεν υπάρχει για τον αλήτη και αρνητή νου μου μεγαλύτερη ευτυχία απ' την χωρίς αναστολές επιβεβαίωση της δυνατότητάς μου να ζω και να χαίρομαι. Η κάθε μου ήττα λειτουργεί μόνο ως συμφωνικό πρελούδιο μιας νέας νίκης.

IV

Από τη μέρα που ήρθα στο φως —από τυχαία σύμπτωση που δεν με νοιάζει να ασχοληθώ τώρα— έφερα το δικό μου Καλό και το δικό μου Κακό μαζί μου.

Που σημαίνει: η χαρά μου και η θλίψη μου, εμβρυακά ακόμα. Και τα δύο προχώρησαν μαζί μου στη διαδρομή του χρόνου. Όσο πιο έντονα ένιωθα χαρά τόσο πιο βαθιά κατανοούσα τη θλίψη. Δεν γίνεται να καταπιέσεις το ένα χωρίς να καταπιεστεί και το άλλο.

Τώρα έχω ρίξει την πόρτα και έχω αποκαλύψει τον γρίφο της Σφίγγας. Η χαρά και η θλίψη είναι μόνο δυο μεθυστικά ποτά με τα οποία η ζωή ευχαρίστως μεθά. Γι' αυτό, δεν αληθεύει ότι η ζωή είναι μια άθλια και τρομαχτική έρημος όπου δεν ανθίζουν πλέον λουλούδια ούτε ωριμάζουν κατακόκκινα φρούτα.

Ακόμα και η δυνατότερη θλίψη, αυτή που φέρνει ένα δυνατό άνθρωπο στο συνειδητό και τραγικό κομμάτιασμα της ίδιας του της ατομικότητας, είναι μια δυναμική έκδήλωση τέχνης και ομορφιάς.

Και αυτή επιστρέφει πάλι στο παγκόσμιο ανθρώπινο ρεύμα με τις εκθαμβωτικές ακτίνες του εγκλήματος που σπάει και σαρώνει όλη την αποκρυσταλλωμένη πραγματικότητα του περιχαρακωμένο κόσμου των πολλών, έτσι ώστε να ξεσηκωθεί με στόχο την απόλυτη αληθινή φλόγα και να διαχυθεί στην ασταμάτητη φωτιά του καινούργιου.

V

The revolt of the free one against sorrow is only the intimate, passionate desire for a more intense and greater joy. But the greatest joy can only show itself to him in the mirror of the deepest sorrow, merging with it later in a vast barbaric embrace. And from this vast and fruitful embrace the higher smile of the strong one springs, as, in the midst of conflict, he sing the most thundering hymn to life.

A hymn woven from contempt and scorn, from will and might. A hymn that vibrates and throbs in the light of the sun as it shines on tombs, a hymn that revives the nothing and fills it with sound.

VI

Πάνω από το σκλαβωμένο πνεύμα του Σωκράτη που στωικά δέχεται τον θάνατο και το ελεύθερο πνεύμα του Διογένη που κυνικά αποδέχεται τη ζωή σηκώνεται το θριαμβευτικό ουράνιο τόξο στο οποίο ο βλάσφημος καταστροφέας νέων φαντασμάτων, ο ριζοσπαστικός καταστροφέας κάθε ηθικού κόσμου, χορεύει. Είναι ο ελεύθερος που χορεύει σε έκσταση μέσα στον μεγαλειώδη φωσφορισμό του ήλιου.

Και όταν πελώρια σύννεφα μελαγχολικού σκοταδιού υψώνονται από βαλτώδη χάσματα και του κρύβουν τη θέα του φωτός και του κόβουν τον δρόμο, ανοίγει δρόμο με βολές από το Browning¹ του ή σταματάει την πορεία τους με τη φλόγα της δεσποτικής φαντασίας, αναγκάζοντάς τα να υποταχθούν σαν ταπεινοί σκλάβοι στα πόδια του.

Μα μόνο αυτός που ξέρει και κάνει πράξη την του εικονομάχου οργή της καταστροφής μπορεί να κατέχει την χαρά που γεννιέται από την ελευθερία, την μοναδική εκείνη ελευθερία που γονιμοποιείται από την λύπη. Εξεγείρομαι ενάντια στην παγματικότητα του εξωτερικού κόσμου για τον θρίαμβο του εσωτερικού μου κόσμου. Απορίπτω την κοινωνία για τον θρίαμβο του εγώ.

Απορρίπτω την σταθερότητα κάθε καόνα, κάθε εθίμου, κάθε ηθικής, υπέρ της επιβεβαίωσης κάθε ηθελημένου ενστίκτου, κάθε ελεύθερης συναισθηματικότητας, κάθε πάθους και κάθε φαντασίας. Περιγελώ κάθε καθήκον και κάθε δικαίωμα, έτσι μπορώ να τραγουδώ την ελεύθερη βούληση. Περιφρονώ το μέλλον για να υποφέρω και να απολαμβάνω το καλό μου και το κακό μου στο παρόν.

Απεχθάνομαι την ανθρωπότητα επειδή δεν είναι η δική μου ανθρωπότητα. Μισώ τους τυράννους και σιχαίνομαι τους σκλάβους. Δεν θέλω και δεν δίνω αλληλεγγύη, γιατί είμαι πεπεισμένος ότι είναι μια νέα αλυσίδα, και γιατί πιστεύω όπως ο Ίψεν ότι αυτός που είναι ο πιο μόνος είναι ο πιο δυνατός. Αυτός είναι ο Μηδενισμός μου. Η ζωή, για μένα, δεν είναι τίποτα παρά ένα ηρωικό ποιήμα χαράς και διαστροφής γραμμένο με τα ματωμένα χέρια της θλίψης και του πόνου ή ένα τραγικό όνειρο τέχνης και ομορφιάς!

Σημειώσεις: (από την έκδοση Nichilismo, Έτος I #4, Μιλάνο, 21 Μαΐου 1920)
Πηγή: https://sites.google.com/site/anarchyinitaly/renzo-novatore/i-am-also-a-nihilist